| کابینت آشپزخانه | مقالات بازاریابی اینترنتی | persian rugs | خرید اپل ایدی | دانلود قالب جوملا | وکیل پایه یک | اجاره بیلبورد | سنگسابی | ترمیم مو | سرور مجازی | درب اتوماتیک | طراحی سایت | تعمیرات مبل | فن کویل | تعمیر یخچال | اسکوتر هوشمند | دوربین مدار بسته | پویا جیم ، تردمیل خانگی | بازاریابی محتوایی | خرید vpn | تبلیغات در گوگل
سنسور اکسیژن
منو

جستجو در سایت

سنسور اکسیژن

سنسور اکسیژن

سنسور اکسیژن یا سوند لامبدا یک قطعه الکترونیکی است که نسبت اکسیژن موجود در یک گاز یا مایع را اندازه گیری می کند.سنسور های اکسیژن قطعاتی هستند که تقریباٌ بیش از بیست سال از پیدایش آن ها می گذرد. 

این سنسور اولین بار در سال 1960 در کمپانی بوش آلمان و تحت نظارت دکتر گانتر باومن ساخته شد. اندازه‌گیری میزان اکسیژن به روش‌های مختلفی صورت می‌گیرد؛ در سال 1969 روشی برای اندازه‌گیری اکسیژن در آمریکا ابداع شد که پس از اعمال تغییراتی در سال 1998، امروزه در اکثر دستگاه‌های آنالیز گاز اگزوز خودرو مورد استفاده قرار می گیرد.

در واقع این سنسور شامل یک صفحه حسگر به عنوان الکترود کاتدی ، محلول آبی هیدروکسید پتاسیم و یک الکترود آندی سربی است.

صفحه حسگر کاتدی در واقع یک لایه نازک از رادیوم است که برای کارایی بالاتر این لایه باید بسیار صاف و یکنواخت باشد. اگرچه در حال حاضر به دلیل فراوانی رادیوم از این فلز استفاده می شود ولی فلز پلاتینیوم کارایی بالاتری برای اندازه‌گیری دارد. این الکترودها داخل الکترولیت و در مجاورت اکسیژن مانند یک باتری عمل کرده و در دمای 25 درجه، در خروجی ولتاژی بین 7 تا 13 میلی ولت تولید می‌کنند؛ میزان ولتاژ خروجی با میزان اکسیژن وارد شده به سنسور متناسب است. بنابراین سنسور اکسیژن نیز مانند هر باتری دیگری، طول عمر داشته و پس از استفاده در دستگاه و تبدیل و مصرف شدن مواد شیمیایی آن، غیر قابل استفاده شده و می‌بایستی تعویض گردد؛ معمولا دستگاه‌های آنالیز گاز هنگام اتمام سنسور اکسیژن به کاربر پیغام داده و کاربر را ملزم به تعویض آن می نمایند.

هنگامی که عمر سنسور در حال اتمام باشد ، عکس العمل آن نسبت به تغییرات همچون گذشته سریع نخواهد بود.

سنسور اکسیژن

 

نوشته شده توسط: علی کاظمی

ارتباط با ما

فرم ورود



بازگشت به بالا